ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ 2ου Γ/ΣΙΟΥ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

 Υπεύθυνες καθηγήτριες οι κυρίες Σ. Τουρκοχωρίτη και Μ. Μπερεδήμα
 Στην παρακάτω διεύθυνση μπορείτε να δείτε την παρουσίαση

http://www.authorstream.com/Presentation/grafeioperivalga-2498172/

2ο ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ

Ο κήπος του 2ου Γυμνασίου ΧΑΙΔΑΡΙΟΥ 2013 14 from Ioanna Ntinou

Ελια - Λαδι- Αειφορία

Ελια 2ο γ Γιο Χαιδαρίου from Ioanna Ntinou

Υπεύθυνη καθηγήτρια:κ. Σωτηρία Τουρκοχωρίτη

ΕΛΙΑ-ΛΑΔΙ-ΑΕΙΦΟΡΙΑ

Η ελιά ή ελαιόδενδρο ή λιόδεντρο (επιστ. Ελαία, Olea) είναι γένος καρποφόρων δέντρων της οικογένειας των Ελαιοειδών (Oleaceae), το οποίο συναντάται πολύ συχνά και στην Ελλάδα. Ο καρπός του ονομάζεται επίσης ελιά και από αυτόν παράγεται το ελαιόλαδο. Η ελιά υπήρξε το σύμβολο της θεάς Αθηνάς.

Η ελιά είναι γνωστή από τους αρχαιότατους χρόνους, και πιθανότατα κατάγεται από το χώρο της ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική παράδοση, πατρίδα της ελιάς είναι η Αθήνα και η πρώτη ελιά φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη.

Οι Έλληνες ήταν ο πρώτος λαός που καλλιέργησε την ελιά στον ευρωπαϊκό μεσογειακό χώρο. Την μετέφεραν είτε Έλληνες άποικοι είτε Φοίνικες έμποροι. Όπως αναφέρει ο Πλίνιος, κατά το 580 π.Χ, ούτε το Λάτιο ούτε η Ισπανία ούτε η Τύνιδα γνώριζαν την ελιά και την καλλιέργειά της. Η ελιά ως σύμβολο:

Λόγω του σημαντικού ρόλου που έπαιξε η ελιά ανά τους αιώνες στην καθημερινότητα των λαών της Μεσογείου και ειδικότερα στην Ελλάδα, τα κλαδιά, ο καρπός αλλά και το ελαιόλαδο, ο «χυμός» του ελαιόδεντρου, έχουν συμβολικό χαρακτήρα και κατέχουν τιμητική θέση σε διάφορες δραστηριότητες της ζωής των κατοίκων της περιοχής.

         Η ΕΛΙΑ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

   

Πηγές αναφέρουν ότι οι έξι πρώτες Ολυμπιάδες είχαν ως έπαθλο ένα μήλο. Μετά καθιερώθηκε ως έπαθλο των Ολυμπίων ο κότινος, το στεφάνι από κλαδί της ιερής αγριελιάς που είχε βλαστήσει έξω από τον οπισθόδομο του ναού του Δία στην Ολυμπία. Στα Παναθήναια σημαντικό ρόλο έπαιζε η ελιά του Ερεχθείου, αλλά και τα στέφανα που φτιάχνονταν με τα κλαδιά της. Στην ιερή πομπή στους δρόμους της Αθήνας συμμετείχαν οι θαλλοφόροι, γέροντες ωραίοι και ευθυτενείς, που κρατούσαν στα χέρια τους κλάδους ελαίας.Μια λεπτομέρεια που αξίζει να σημειωθεί είναι ότι οι Αθηναίοι, που θεωρούσαν τους εαυτούς τους πολιτισμένους, κρατούσαν κλαδιά ελιάς, ενώ οι χειραφετημένοι δούλοι και οι βάρβαροι κρατούν κλαδιά βελανιδιάς, αφού η βελανιδιά σηματοδοτεί τον πρωτόγονο πολιτισμό, την τραχύτητα και τη βιαιότητα. Ενδιαφέρον παρουσιάζει ότι οι Ολυμπιακοί αγώνες ονομάστηκαν στεφανίτες ή ιεροί αφού τα έπαθλα είναι απλά στέφανα, σε αντίθεση με τα Παναθήναια που ήταν χρηματίτες, όπου το έπαθλο του στεφανιού ελιάς συνοδευόταν από βαρύτιμα υλικά έπαθλα.

 

               Η ΕΛΙΑ ΩΣ ΔΙΑΚΟΣΜΗΤΙΚΟ

ÒΣε ένδειξη της εκτίμησης που δείχνουν οι λαοί της Μεσογείου στην ελιά, πολλά αντικείμενα καθημερινής χρήσης διακοσμούνται με μοτίβα αποτελούμενα από κλαδιά και καρπούς του ελαιόδεντρου. Έτσι, συχνά συναντάμε στην Ελλάδα και στις άλλες μεσογειακές χώρες την ελιά να κοσμεί πήλινα και ξύλινα αντικείμενα καθημερινής χρήσης, λευκά είδη, κοσμήματα κ.α. Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ιδιαίτερα δημοφιλής η χρήση της ελιάς σε γάμους και βαπτίσεις, τόσο ως πρωτογενές υλικό (στεφάνια παράνυμφων σε γάμο, διακόσμηση λαμπάδων) όσο και ως διακοσμητικό στοιχείο (επάργυρα στέφανα του γάμου σε απομίμηση στεφάνου ελιάς, μπομπονιέρες κ.α.).

 

ΕΡΓΑ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΟΥ 2ου Γ/σιου Χαιδαρίου από το πρόγραμμα Ελιά

ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ ΕΛΑΙΟΛΑΔΟΥ ΜΕ ΣΟΥΣΑΜΙ ΚΑΙ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ

Υλικά για 80 κουλουράκια περίπου:
ΥΛΙΚΑ

800 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις κοσκινισμένο

½ νεροπότηρο ελαιόλαδο

½ νεροπότηρο σπορέλαιο

1 φλ. τσαγιού ζάχαρη

¾ νεροπότηρου χυμός πορτοκαλιού

Χυμός από ½ λεμόνι

1 κουταλιά σούπας αμμωνία

1 κουταλάκι γλυκού σόδα

Ξύσμα από 2 πορτοκάλια και 1 λεμόνι

¼ φλ. καφέ ρακί

¼ φλ. καφέ κονιάκ

1 κουταλάκι γλυκού κανέλλα

Λίγο σουσάμι και ζάχαρη (μαύρη αν θέλετε) για τη διακόσμηση 

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

Στο μπολ του μίξερ ρίχνουμε το ελαιόλαδο και το σπορέλαιο, 

την ζάχαρη, το ξύσμα, το κονιάκ, τη ρακί,

 την κανέλλα και την αμμωνία.
 Ανακατεύουμε ελαφρά, 

χρησιμοποιώντας το γάντζο του ζυμώματος.

Μέσα στο χυμό του πορτοκαλιού και του λεμονιού 

διαλύουμε την σόδα 

(αυτό το κάνουμε πάνω από τον κάδο του  μίξερ γιατί φουσκώνει πολύ και χύνεται) 

και το αδειάζουμε μέσα στον κάδο.

Ανακατεύουμε σε μέτρια ταχύτητα να ενωθούν καλά τα υλικά 

και προσθέτουμε κουταλιά-κουταλιά το αλεύρι, 

συνεχίζοντας το ζύμωμα για 5 λεπτά περίπου, 

μέχρι να πετύχουμε μια μαλακιά ζύμη ~ 

εννοείται πως, αν θέλουμε,  το ζύμωμα μπορούμε να το κάνουμε με το χέρι!

Προθερμαίνουμε το φούρνο στον αέρα στους 170ο 

και στρώνουμε με λαδόκολλα 3 λαμαρίνες του φούρνου.

Σε ένα ρηχό πιάτο ρίχνουμε λίγο σουσάμι και λίγη ζάχαρη 

(ταιριάζει ωραιότατα και η μαύρη ζάχαρη),

 ανακατεύουμε και ραντίζουμε με 2-3 σταγόνες νερό.  

Αυτό το κάνουμε για να κολλάει εύκολα το σουσάμι και η ζάχαρη 

πάνω στα κουλουράκια. 

Παίρνουμε μικρά κομμάτια από τη ζύμη 

και πλάθουμε στρογγυλά κουλουράκια.
Τα ακουμπάμε στο πιάτο με το σουσάμι και τη ζάχαρη 

(από τη μιά πλευρά μόνο)

και τα τοποθετούμε στη λαμαρίνα σε απόσταση μεταξύ τους, γιατί φουσκώνουν. Τα ψήνουμε για 12-15 λεπτά περίπου 

(ανάλογα με το μέγεθος), 

τα βγάζουμε από το φούρνο, τα ακουμπάμε σε σχάρα να κρυώσουν τελείως

 και τα φυλάμε σε ερμητικά κλειστό σκεύος.

ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!!